Auteur: Boyd van Praagh

  • Koning, keizer, admiraal, dit hier kennen ze allemaal.

    Toen – en dat is lang geleden – las ik een boek over een man die priester werd in Parijs. Wat de lezer betreft, die zat in de vlees noch vis leeftijd tussen pakweg negentien en tweeëntwintig jaar. En die priester, dat was niet zo een met een lange zwarte jurk vooraan in een kerk, […]

  • Men ruikt nattigheid, of droogte

    Anno 2047. Zwijnenstreek, tuinbouwland in Midden Vlaanderen. Er is nog altijd geen vaccin tegen dingue. En de muggen, die zijn steeds noordelijker gevlogen. Het is bij Boer Jos begonnen met buikpijn, dan lang overgeven Wanneer ook zijn lever wordt aangetast, is het leven snel gestopt.Boerin Martha is al in 2040 aan hitte bezweken.Sinds de jaren ’90 […]

  • Leo (1930-2022) een Icoom

    Dit is geen afscheidsrede, want daarvoor ben ik niet de gepaste schrijver. Als 12 jarige trippelde je achter je moeder aan het huis uit. De hond mocht niet mee, want onderduikers mogen niet blaffen.in 1945, drie jaar en G’d weet hoeveel nare ervaringen later, keerde je terug bij Vader, Moeder, Ro, Bela en Bob. Jullie […]

  • 2 benen, oorlog en nieuw leven

    Een paar dankbare woorden. Al sinds Nieuwjaar geen blog meer geschreven. En op 11 februari ben ik met twee goede benen uit het revalidatieoord Pellenberg gestapt. Mijn oude rechterbeen, dat al 6 decennia meegaat, waarvan meer dan 40 jaar in overdrive. En mijn computergestuurde kunstbeen, dat ik met verminderende onwennigheid dagelijks aanschuif. Het functioneert enkel […]

  • het is de dag voor morgen

    ‘ik heb geen klote goesting’, ‘ik ben al de hele week fysiek bezig en dat op mijn leeftijd’. Denk dat ik hem erbij zei, die ouderdom. Tegen de ergo die me kwam verleiden ‘we gaan buiten wandelen’. Ik haat vrijdag. Altijd al gehad. Dat opgeklopte (‘goed weekend’, ‘fijn weekend’, ‘prettig weekend’) geblaat. Decennia heb ik […]

  • Er zijn nog zoveel GOEDE mensen

    U en ik bijvoorbeeld. Maar daarover zullen we het straks hebbbeen. Er zijn de ouders van een 20-jarig meisje die haar, vanuit een Oostblok weeshuis, dertien jaar geleden adopteerden. Ze hebben dit revalidatiecentrum gekozen omdat dat in het Noorden van Frankrijk ‘effroyable’ was. Een kaartje voor de mede-revalidanten t.g.v. Kerstmis en een doos Pralines van […]

  • Ik heb een heel zwaar leven

    Het gaat echt niet meer. Het stappen met de prothese gaat niet want ik heb altijd (….) pijn aan die spier buitenkant stomp. Ik word dan ook steeds (…) onredelijk boos en stel me aan als een klein, klein kleutertje. Zullen ze wel denken, van me. Die ene buurman op de kamer vind ik een […]

  • Wat als alles makkelijk was?

    Geen idee, maar misschien komen we er vanavond wel achter! Als jij nu eens in mijn hoofd zou kunnen kijken – en ik zou de vieze gedachten keurig achter een bordeaux pluchen gordijn verstoppen – dan hoefde ik niks te vragen. Jij zou weten wat ik wilde en het voor mij doen; lekker makkelijk.Onlangs pas […]

  • NOT a walk in the park

    Pas deze week heb ik ingezien dat het hard werken is. Al ruim drie weken probeer ik iets meer dan klunzige stappen te zetten tussen de stangen van een brug. De mechanische knie van mijn voorlopige prothese wordt wel als schuldige aangewezen voor mijn robotachtige bewegen. Maar toch, de eerst kennismaking met de ijzeren stangen […]

  • a walk in the park

    Rolstoelen, mechanische en elektrische, verenigt u! Juist voor de hoofdingang van Pellenberg, een pleintje waar in betere weersomstandigheden de revalidanten hun bezoek ontvangen, staan ze nu met veel animo in de startblokken. Voor een boswandeling. Een ander soort wandeling kun je niet maken rond dit luxe revalidatiecentrum: zie de wegbeschrijving hieronder. We worden in groepen […]