Leo (1930-2022) een Icoom

Dit is geen afscheidsrede, want daarvoor ben ik niet de gepaste schrijver. Als 12 jarige trippelde je achter je moeder aan het huis uit. De hond mocht niet mee, want onderduikers mogen niet blaffen.in 1945, drie jaar en G’d weet hoeveel nare ervaringen later, keerde je terug bij Vader, Moeder, Ro, Bela en Bob. JullieMeer lezen over “Leo (1930-2022) een Icoom”

2 benen, oorlog en nieuw leven

Een paar dankbare woorden. Al sinds Nieuwjaar geen blog meer geschreven. En op 11 februari ben ik met twee goede benen uit het revalidatieoord Pellenberg gestapt. Mijn oude rechterbeen, dat al 6 decennia meegaat, waarvan meer dan 40 jaar in overdrive. En mijn computergestuurde kunstbeen, dat ik met verminderende onwennigheid dagelijks aanschuif. Het functioneert enkelMeer lezen over “2 benen, oorlog en nieuw leven”

het is de dag voor morgen

‘ik heb geen klote goesting’, ‘ik ben al de hele week fysiek bezig en dat op mijn leeftijd’. Denk dat ik hem erbij zei, die ouderdom. Tegen de ergo die me kwam verleiden ‘we gaan buiten wandelen’. Ik haat vrijdag. Altijd al gehad. Dat opgeklopte (‘goed weekend’, ‘fijn weekend’, ‘prettig weekend’) geblaat. Decennia heb ikMeer lezen over “het is de dag voor morgen”

Er zijn nog zoveel GOEDE mensen

U en ik bijvoorbeeld. Maar daarover zullen we het straks hebbbeen. Er zijn de ouders van een 20-jarig meisje die haar, vanuit een Oostblok weeshuis, dertien jaar geleden adopteerden. Ze hebben dit revalidatiecentrum gekozen omdat dat in het Noorden van Frankrijk ‘effroyable’ was. Een kaartje voor de mede-revalidanten t.g.v. Kerstmis en een doos Pralines vanMeer lezen over “Er zijn nog zoveel GOEDE mensen”

Wat als alles makkelijk was?

Geen idee, maar misschien komen we er vanavond wel achter! Als jij nu eens in mijn hoofd zou kunnen kijken – en ik zou de vieze gedachten keurig achter een bordeaux pluchen gordijn verstoppen – dan hoefde ik niks te vragen. Jij zou weten wat ik wilde en het voor mij doen; lekker makkelijk.Onlangs pasMeer lezen over “Wat als alles makkelijk was?”

NOT a walk in the park

Pas deze week heb ik ingezien dat het hard werken is. Al ruim drie weken probeer ik iets meer dan klunzige stappen te zetten tussen de stangen van een brug. De mechanische knie van mijn voorlopige prothese wordt wel als schuldige aangewezen voor mijn robotachtige bewegen. Maar toch, de eerst kennismaking met de ijzeren stangenMeer lezen over “NOT a walk in the park”

a walk in the park

Rolstoelen, mechanische en elektrische, verenigt u! Juist voor de hoofdingang van Pellenberg, een pleintje waar in betere weersomstandigheden de revalidanten hun bezoek ontvangen, staan ze nu met veel animo in de startblokken. Voor een boswandeling. Een ander soort wandeling kun je niet maken rond dit luxe revalidatiecentrum: zie de wegbeschrijving hieronder. We worden in groepenMeer lezen over “a walk in the park”

Partner in crime

De partner van een zieke of revalidant heeft het niet voor de poes. Zet je elkaar niet per ongeluk op het verkeerde been? Het blijkt belangrijk dat je elkaar de juiste dingen (niet) vertelt. Communicatie.Hoe surf je op dezelfde golf? Probeer groter te zijn dan de dagelijkse activiteiten, want die verschillen onderling. Differentiatie.Wie heft hetMeer lezen over “Partner in crime”