NELE

Nele, je hebt een deel van je leven gewijd,
aan Hamlet, dat is een historisch feit.
Eerst was er Maes Wendy, toen kwam Allaert Nele,
jij alleen was de boekhouding, later kwamen er velen.
Actieven, passieven, een meer of mindere match,
afsluiten, afpunten, boeken manueel of in batch.

Ook privé houd jij de rekeningen “zjuust”,
jouw Bart, jullie relatie is uitermate robuust.
Anouk, …. (sorry) en Lukas zijn slim, sportief en sociaal,
weldra gaan vriendjes met de dochters aan de haal.

Bij Hamlet feestjes ben jij graag van de partij,
natuurlijk graag bij de mannen, zij aan zij.

Je bent een Gentse strop, dochter van een “police”,
oudste dochter, groot gezin , van werken niet vies.

Teamleader, dat deed je met je hart, daar leerde je voor bij,
eerlijk, positief en spontaan, dat maakt jou blij.

Je viel in een gat en krabbelde omhoog,
volgde een cursus, gaf je carrière en scherpe boog.
Corona en zo leerde je na zeventien jaar,
eerst weifelend en later zonneklaar:
“als ik nu niet verander, word ik meubilair,
hé, wacht eens, die sprong is nog eens zo ver;
ik ga nu, voor ik in de chocolade bederf,
naar Temse, een firma in behang en verf.”

Nele, we kennen jou misschien niet door en door
– wat er leeft tussen je linker en rechter oor –
Je zegt het soms ongezouten en vrij,
maar dat is een gave , die waarderen wij.
Maar bij jou van binnen zit een hart van goud,
het ga jullie goed, word samen gelukkig oud.
Geniet van het leven, maak van de kleine dingen een feest,
wat jij voor jezelf wenst, wensen we jou het meest.

Houd contact, als het kan,
(tja, soms komt het er niet van)
Maar in gedachten, al zijn de gelegenheden niet altijd daar,
blijven we graag nauw verbonden met elkaar.

US Elections 11/03/20

Fourty-three years ago. 1977-1978, I was a guest in the US, for some 10 months.
My host-family, above all, their relatives, the teachers at Pal-Mac, friends and neighbours were all decent, good people, meaning well and working or studying to the best of their abilities.
Coming from Europe, as an adolescent, America struck me for its people being enthusiastic, positive, dynamic and outgoing.
It was different from Europe, that my (for one year) fellow Americans knew litte of. and vice versa as I learned from the day of my arrival in Detroit.
Elvis died that August 16th, Jimmy Carter was president, Hubert Humphrey died of cancer.
But most people were very much alive and kicking! I felt spoilt being part of the American high school life. Loved soccer, enjoyed the week-ends with friends, got snow-blasted, went to fairs, barbecues and senior parties.

America was great then and is still great. It needs not be greater.
Let’s hope America will be America again, and a bright future will be ahead for the States and for the entire world.

Thank you for voting with your heart and your head xx

CORONA TRAKTAAT

de beslissingen van eergisteren 30/10/20
– mensen zo ver mogelijk uit elkaar houden;
– ieder mens heeft één knuffelcontact, in een gezin mag er één contact tegelijk binnen;
– singles mogen een extra “afstandscontact” hebben, er mag één contact tegelijk binnen;
– werken op afstand is verplicht; op kantoor plexiglas-schermen en mondkapjes en gel;
– scholen vanaf 16/11/20 weer open, vanaf derde graad 50% op afstand;
– geen kunstonderwijs tenzij met 4 leerlingen, of 1 op 1
– winkels die geen eten, breiwol, boeken, shampoo of dierenvoer verkopen moeten dicht
– andere winkeliers kunnen, onder een nabije carport verscholen, bestelde goederen afleveren via geld-handgel tansacties met lokaal kopende goede burgers die Amazon, Zalando c.s. links laten liggen.

de gebeurtenissen van gisteren 31/10/20:
– nadat de regeringen de dag voordien de bevolking heeft gebrainwasht met de geest van de maatregelen: blijf uit elkaars buurt;
– met de praktische dienstmededeling dat het startsein op maandagmorgen 00:00u valt;
– zijn mijn vriendin en ik beiden onze respectieve moeders gaan bezoeken: krasse tachtigers, alleenstaand en met één vast nauw contact: een broer van ons; volgens de geest en de letter zouden onze moeders nu eigenlijk niemand anders meer mogen zien de volgende 14 dagen dan de knuffelzoon en ons, tenzij in de buitenomgeving. Wij hielden afstand en waren gemuilkorfd. Volgens mij is dit op het randje balanceren tussen té creatief omgaan met de regels en ze overtreden.
– Ondertussen paradeerden honderden, wellicht duizenden door de Nieuwstraat in Brussel en andere kernwinkelstraten in het land. Nog gauw even. Nog gauw even …. wat?
Iets kopen dat ons binnen onze comfortzone houdt: een kerstcadeautje, een GSM laten repareren, nog een winterkledingstuk.
Volgens mij is dit ontkengedrag. Nog gauw even doen alsof er niets aan de hand is.

Op zondag 1 november: zie boven in het kwadraat.

Waar het volgens mij niet over gaat, is het blameren van de consumptie-gedreven landgenoten en de discussie op b.v. Facebook of een specialist nu een ontkenner is of een hardliner, in grove vergelijking een economist of een medicus.

Waar het volgens mij (een van de 11 miljoen Belgen, 15 miljoen Nederlanders, 8 miljard wereldbewoners) wel over gaat:

– I.p.v. zo nodig een mening te moeten opdringen aan anderen, je tijd gebruiken om brieven te sturen naar vergeten vrienden of nostalgische omaatjes.

– Bellen of Appen of Messengeren of Mailen met bekenden, vrienden en familie. Hebben jullie ook zulk gedrag dat het niet mogen zien van die fijne mensen, je ook apathisch maakt voor virtueel contact?

– als je niet gemotiveerd wordt door de heldenkwalificatie van het personeel in de zorg (*) en hoe wij hunnen vermijden dat zij worden overrompeld door patiënten en leven-of-dood beslissingen moeten treffen, ga dan naar je diepe gevoel dat je niet alleen leeft maar altijd in verbondenheid; zulks als leidraad voor voorzichtig gedrag. Van kind af weten we wat je bij een besmettelijke ziekte doet: niet verder laten besmetten.
(*) die extreem bedolven worden onder werk en verscheurd zijn door psychische druk en tastbaar nabij lijden en sterven – ik wist al langer hoe goed verplegers kunnen, en bijna altijd, zijn – en dat ze zichzelf niet graag helden laten noemen. Opwaardering en beloning was al langer prangend dan nu ze in die levensnoodzakelijke positie voor de hele bevolking zijn gedrongen.

– Durf nieuwe paden te betreden. Het pad is vaak al platgetrapt in de vorige decennia:
bosjes mensen wandelden in de lente; en dankzij de klimaatveranderingen hebben we zeker geen koude winter (ik kan het niet laten: onderzoeken van Nasa, MetOffice, Berkeley e.a. wijzen erop dat 2020 het warmste jaar ooit wordt; hoogstwaarschijnlijk, want het is nog een bezwete nek-aan-nek race met 2016)
Wandelen dus, alleen of langs stads-, dichters-, monumenten-, rossebuurten- en changemakers-wandelroutes van 11.11.11, : telkens met maximaal vier personen buiten en niet op elkanders lip. Fietsen: hetzelfde verhaal.

– Volg het nieuws over corona. Enkel betrouwbare TV-, radio- en internetbronnen. Als gezonde dosis volstaat één keer per dag. En je kunt op VRT NWS (internet) op je eigen tempo even goed geïnformeerd zijn als door het journaal, bovendien veel sneller.

– Ik ben oprecht benieuwd naar de manieren waarop de mensen rondom mij het besef laten doordringen en ermee aan de slag gaan dat dit een ingrijpende periode tijdens onze levenstijd is, die haar gelijke misschien niet zal hebben in onze korte tijdspanne op aarde.

– Bijna wilde ik de vergelijking maken met de wereldoorlog. Maar dat zou ongefundeerd zijn: zelf heb ik die tijd niet meegemaakt. Het zou ook onfatsoenlijk zijn t.o.v. de mensen die zwaar geleden hebben, waarvan sommigen nog leven. Maar, toch …

– Waren er in genoemde oorlogen mensen die tegen de stroom in veerkrachtig en levenslustig bleven; moedig tegen de stroom ingingen in het denken, praten en doen; met gevaar voor hun leven de strijd aangingen met de vijand, echte verzetslieden?

– Zijn er na afloop van die trieste wereldbranden vele mensen wakker geworden met een kater dat ze die nachtmerrie niet enkel gedroomd hadden maar wisten dat dieecht gebeurde … en ze niets hebben gedaan?

– Corona, klimaatopwarming, hongerende kinderen, binnenlandse armoede, globale migratie, kanker, godsdienstig fanatisme, ongelijke onderwijskansen, nationalistische demagogen, obsessief neuspeuteren.
Het is te groot voor mij. En te groot voor jou. En te groot voor de buurman, je schoonzus, het kamerlid, de apotheker, de boer, de professor, de vuilnisophaler, haar vader, de marktkramer, mijn kinderen, jouw kleinkinderen ….
Maar niets is te groot voor ONS.
Een individu kan alleen niks? Daar ben ik het volstrekt mee oneens.
Als we zeggen het maakt niet uit of ik sorteer want mijn buurman doet het ook niet, ja dan. Maar als we niet zeggen “ik” maar zeggen: “wij, ons“, en we doen ieder individueel wél dat kleine wat we kunnen doen, in het besef dat alle mensen van goede wil (en “de meeste mensen zijn van nature goed“, toch?) dat ook doen, samen solidair, dan is niets te GROOT!

En komen we erdoor en eruit!

Omein.

Help. Het is zover.

Met heimwee denk ik terug aan de tijd dat men Kanker “K” noemde.
Nostalgie helpt geen biet en zo zijn we niet meer getrouwd, maar ik wil “C” zeggen tegen Corona (voor de vrienden) of Covid-19 (voor de experten)
Omdat er zoveel gezegd wordt over C. De ziekte-, opname-, ontslag- en sterftecijfers dagelijks in het Nieuws, becommentarieerd door virologen van diverse pluimage: Marc de robuuste, Steven met het putteke in de kin, slimme Erika die in betere tijden haar gezin liefdevol met zelfgebakken cake verwende, de glimmende spoedarts met zijn verlegen pretoogjes.
Spot? Neen, bewondering en respect voor deze mensen die hun talenten met hard studeren en discipline hebben verzilverd en voor wie nu niets te veel is om mensenlevens te redden, de bevolking te duiden en tussendoor te zien dat ze zelf lichamelijk en geestelijk overeind blijven.

Het verontrust me dat de medische experts minder op TV komen.
Ik ben er bang voor dat de paniek te kort geduurd heeft. Door de “betere cijfers” kan men denken dat deze pandemie er volgende week of maand de brui aangeeft en er nog enkel kabbelende golfjes zullen volgen totdat we voor C een vaccin hebben gevonden. En dat er dan nootmeer virussen D, E tot Z komen. Klaar, over en uit. Zoals een ingestorte brug in Genua, een tsunami in Z.O.-Azië of een aardbeving in Haïti.

Er komt dus geen New Deal. De politici keren terug naar de oude politiek cultuur. De volgende verkiezingen, stemmen halen, meespelen in het het circus. Dat primeert boven visie, “regeren is vooruitzien”, impopulaire maatregelen nemen voor het goed en voor het al. 

Of krijgt het kiesvolk de politici die het verdient? De mensen vragen naar snel, snel. Trouwpartijen, cinema en toneel, fitnesszalen, cafés en terrassen.

De Economie moet  weer opstarten.
Natuurlijk, wie wil er nu armoede zoals in de dertiger jaren van de vorige eeuw of in de tijden daarvoor? 
Maar moet de economie per se opstarten met meer produceren van consumptiegoederen die we niet echt nodig hebben, die een korte levensduur hebben en niet gerecycleerd kunnen worden?

Is er een mogelijkheid om mensen tewerk te stellen in de sociale sector, de gezondheids- en verzorgende sector, de groene energie en productie?
We pompen toch met een onbegrijpelijk gemak miljarden in een relance?
Dan moeten de klimaatdoelstellingen in één beweging meegenomen worden. Er worden offers van de mensen gevraagd voor de gezondheid op kortere termijn. De aarde gaat naar een catastrofe op langere termijn als we niets doen. Maar we kunnen nog héél veel inspanningen doen om de opwarming tot een acceptabel niveau te beperken. Als we de Green Deal doelstellingen van Europa effectief uitvoeren.

Geen geld voor klimaatdoelstellingen omdat de coronagevolgen ons al te veel kosten (….)
Te belachelijk voor woorden. Te gek om los te lopen (zelf met een mondmasker)

Exit-strategie uit mijn kot

C-19 lessen voor E-21

– Luister nu …miljaardevlammesde… naar de wetenschapslui als het om de Aarde gaat.

– De Aarde (as we shape it) is ook een persoonlijke gezondheidsbedreiging en een probleem van pandemische omvang.
Alleen niet tot 3 mei of tot 1 juli maar wel over 10, 20, 50 jaar (en nu al)
Als we maar een naar die informatie willen luisteren, weten we dat door ons gedrag nu voor onze kinderen, kleinkinderen, en verder, een zelfde soort leven op een even of meer leefbare wereld  mogelijk maken.

– Geen “Business as usual” , we gaan nu toch niet weer gaan doen alsof er niets gebeurd is en de werktuigen die we gebruikt hebben en ons door de wetenschap en van overheidswege werden aangereikt niet gebruiken om met hetzelfde elan het grotere, ermee samenhangende probleem van onze Globale Aarde te tacklen!?

– Trouwens, de globalisering, de overbevolking, het verdwijnen van habitats voor wilde dieren – die dichter bij de mensen gaan wonen – de handel in bush meat, etc. zijn voedingsbodems voor deze en andere pandemieën.

– Trouwens, het is niet gezegd dat deze Coronacrisis a) al voorbij is zoals de goegemeente, wishfull thinking, wil geloven en b) dat er vanaf nu nooit meer een andere soort virus onze hele wereld zal teisteren.

– Nooit meer dezelfde dolgedraaide, over-consumerende economie, maar lokale en duurzame bedrijven dicht bij huis subsidiëren en er kopen.

POLITIEK:
– een uitslaande brand blus je nationaal (de maatregelen, de veiligheidsraad) een uitweg, maatregelen, een toekomstvisie, dat doe je internationaal.
– vergeet a.u.b. Italië, Spanje (Portugal, Griekenland) niet. Naar verluidt hebben zij even grote inspanningen gedaan om de schulden gemaakt om in 2008 de banken te redden en hebben zij daardoor bespaard op onderwijs en op gezondheid (….) Europa is alleen Europa als ze één is!
– Even was het nodig om een stukje democratie aan de kant te schuiven. Nu moeten we terug.
– De weg terug is niet de totalitaire (Trump, Bolsonaro, …) dus geen App’s die onze whereabouts controleren. Wie wil noteert zijn dagelijkse ontmoetingen in zijn dagboek ’s avonds, zoals Jacinda Ardern, de premier van Nieuw-Zeeland voorstelt.
– We zijn een goed geïnformeerde, rationele, ziektebewuste, sociale burgers in een solidaire samenleving, de meeste maatregelen kunnen we zelf bedenken. En bedenk teach by example

Wat mag blijven

Gezondheid: inzetten op meer bewegen, gezonde voeding (lokale boeren en kleine landbouwbedrijven subsidiëren)  en betaalbare gezondheidszorg (is al zo)

Werk: telewerk en glijdende werkuren worden de norm. Fietsvergoeding hoog en fiscaal voordelig, vergoeding voor aankoop fiets voor woon-werkverkeer. Openbaar vervoer voor werkverplaatsing goedkoper. Carpoolen belonen.

Economie:
Bedrijven overheidssteun geven die voldoen aan de criteria: werkgelegenheid en aardevriendelijk. B.v. bovengenoemde en alternatieve energiebedrijven. Geen steun voor aardeonvriendelijke sectoren: luchtvaart, auto: omturnen naar groen(er) of geen geld meer. Fossiele brandstoffen: omturnen naar groen, geen overheidsvoordelen meer.
Vuilnismannen, postbodes, winkelpersoneel, wegenwerkers, gemeentelijke groenwerkers, verplegers, verzorgers beter belonen of ander voordelen geven die hun salarissen meer nivelleren met die van de witte-boordwerkers.

Verkeer:
Een systeem uitdokteren dat niet-essentiële autoverplaatsingen duur maakt.
Verdere uitbouw van de fietssnelwegen en paden.
Gemeente neemt verdere initiatieven voor wandelpaden en -trajecten.
Busvervoer: wegennet rationaliseren (daar waar het nodig is) en pas nadien uit de meeropbrengsten alle voertuigen elektrisch laten rijden.

Exit maatregelen

Eén duidelijke lijn voor de duidelijke gedefinieerde volgende periode.
Geen maatregelen à la DHZ winkels die naast bouwmaterialen ook hamers verkopen wél, maar andere niet: maar wél “Kun je 1,5 m afstand cq. 1 klant per 15m2 garanderen en kan je contactloos handelen en betalen, dan is het oké”.
Eén beleid voor alle scholen.
Eén beleid voor alle firma’s
In beide gevallen weer met een aantal duidelijke criteria, die iedereen met gezond verstand (onhoud de “wakkere burger” van vorige alinea’s)

Dit alles gecommuniceerd in éen keer zonder tweets achteraf of terugkrabbelen (let wel: maatregelen mogen wel weer ingetrokken worden naarmate het virus optreedt, dit is “uncharted territory”, we hebben dit nog nooit meegemaakt … het is (ook) een spannende tijd.

Veiligheidsraad vanuit mijn kot 🙂 24/04/2020

Gezond verstand en menselijk begrip

There is no excuse for ignorance

Iedere Carnavalsvereniging telt leden van diverse pluimage. Persoonlijk ken ik geen enkel lid, maar als toeschouwer van zo’n 25 edities Hamme Carnaval heb ik legio vrolijke, enthousiaste en creatieve mensen zien dansen en lachen op hun wagens. Actuele, vaak lokale, hete hangijzers worden daar uitgebeeld; er wordt de draak gestoken met de burgemeester, een stedelijk renovatieproject, de nationale politici – vooral zij moeten het ontgelden – kortom met Pier en Pol in stad, land en (waarom niet?) de hele wereld.

Met het risico van vooringenomenheid of generalisatie, schat ik de carnavalisten in als lieden van goed humeur, sociale clubmaten, pleziermakers, originele wagenbouwers; en ook als lieden met weinig interesse voor of kennis van geschiedenis, politiek of andere culturen.

Jammer is het dan dat op het Carnaval van Aalst in 2019 Joden als karikaturen werden uitgebeeld.

Het is jammer – allereerst! – omdat de sjtreimel (bonten hoeden), de lange peies (pijpenkrullen), de gebedsriemen om de polsen, de zwarte kleren, en schoenen slechts één soort Chassidische Joden, een bepaald deel van de joden over de hele wereld, voorstelt. Die toevallig in Antwerpen zo prominent aanwezig zijn.
Het is spijtig dat een grote meerderheid van de Vlamingen denkt dat “de Joden” er allemaal zo uitzien. Terwijl de meeste van mijn geloofsgenoten er net zo uitzien als de niet-joodse mensen van het land waarin ze wonen. En waar ze zich vaak allereerst onderdaan voelen en dan pas jood. Of van beide een beetje. Of net andersom. Want dat kan gelukkig al in 2020, nog in 2020.

Het is jammer – aller zeerst – dat de publieke herinnering aan de Tweede Wereldoorlog in het beste geval verengd lijkt tot oorlogsfilms en -boeken; waarvan een overgroot deel over de Holocaust gaat. Het kan dat men, door die overvloedige aandacht in die media, er wat op uitgelezen of uitgekeken is. Of wat er gebeurd is in de oorlog, begint te beschouwen als fictie.

Dat is jammer, omdat – oh, het is een uitstervend ras! – er nog mensen op deze wereldbol rondlopen die hun nummer van Auschwitz onder de afgerolde mouwen mee torsen; omdat er joodse tachtig-plussers zijn die ondergedoken waren bij goede Vlamingen, Nederlanders (kortom, mensen) op de vlucht voor de Nazi’s. En voor wie de Shoa nog altijd door hun hele wezen zindert.

De Duitse propaganda- en moordmachine portretteerden de Joden op de karikaturale manier met haakneuzen, lange oorlellen, overtollig en onrechtmatig verkregen geld. Als onmensen, als dieren, als insecten.

In 2020 doen we op Aalst Carnaval toch lekker onze eigen zin, want dat zijn we aan de folklore verschuldigd, toch? Iedereen moet op de kerfstok genomen kunnen worden, toch? Gaan we ook lachen met de Armeniërs, Tutsi’s, Bosniërs? Met homo’s, zigeuners en anderen die vermoord waren omdat ze waren zoals ze als baby geboren werden? Met de Profeet, de Islam, zoals Charlie Hebdo en Salman Rushdie deden? Kwetsende humor en literatuur. Afgrijselijk en onmenselijk afgestraft met de moorden en een Fatwa.
Andere koek dan een lauwe burgemeester die met woorden en menselijke rede wordt berispt door de Israëlische Minister van Buitenlandse Zaken, de Europese Commissie, het Centrum voor Gelijke Kansen.

Jammer is dat social media als giftig nevenproduct ons heeft geleerd dat alles tegen iedereen mag – en moet – gezegd worden. Contramine, discussie, ongefundeerd los gaan met het eigen gelijk en vooral andermans ongelijk in de aanslag. Teneinde niet in hetzelfde bedje ziek te liggen: de carnavalisten zijn géén nazi’s, zijn geen anti-semieten. Het zijn gewoon opportunisten, hedonisten die plezier willen maken en jammer genoeg, door onwetendheid en chauvinisme, per se hun pleziertje onbeteugeld willen beleven. En dat willen we allemaal wel eens. Het betaamt dan de overheid, mensen die meer letters gelezen hebben; de burgemeester, de schepenen, de diverse ministers, de Centra voor Gelijke Kansen om de wetten en regels te stellen van het goede fatsoen en de kiese smaak.

Voelen die Joden zich steeds tekort gedaan en overal en altijd het slachtoffer? Wie de geschiedenis wél kent, heeft gehoord van de vernietigingen van de tempel, de vlucht tijdens de Inquisitie van Spanje naar Amsterdam en Antwerpen, de pogroms in de ghetto’s in Oost-Europa van Middeleeuwen tot de moderne tijd.

Verondersteld mag worden dat het wreed en nutteloos vermoorden vergassen en vermoorden van zes miljoen (…….) Joden slechts vijfenzeventig tot tachtig jaar geleden, onthouden en herdacht wordt op een waardige, niet-hysterische maar serene, menselijke manier.

De Klaagmier.
Op het feest van ongebreideld vieren – voordat de Katholieke vasten start – en van je eigen mening zeggen (op die manier die de mening van een ander niet kwetst), de hoogmis van levenslust en humor, ….

Wat valt er te lachen??

Cop-zorgen in Madrid

Tsjonge, jonge! Het Journaal …. Vinden jullie ook dat Martine Tanghe en consorten hun eigen werkgelegenheid scheppen.
De veroordeling van Catalaanse politici.
Verontwaardiging de dagen voordien over aanval tegen de Syrische Koerden.
En terecht.

Dan het tragische einde van een moedige vrouw met een zware ziekte en een waardige verlossing. Marieke Vervoort, we – bij mij althans – hadden haar diep verstopt in het collectieve geheugen, maar voor twee dagen was ze voor alle Belgen Wielemie.
Zij en Marc Hermans herinneren me er (soms!) aan dat je je niet als een zielenpoot hoeft te gedragen.

39 Bevroren Vietnamezen. Fait divers. We zijn al meer dan 10 jaar stille getuigen vader en kind verdronken in de Middellandse Zee, van gekapseisde rubberbootjes met medemensen erin, van jonge mannen die meegesleurd onder een vrachtwagen zichzelf de dood injagen.
Gelukkig zijn er politici die ons de migratie willen laten bekijken vanuit het standpunt van de bange, blanke man, die zijn deur angstvallig gesloten houdt voor die grotendeels criminele, profiterende donkere leeghangers, die het gemunt hebben op alles dat wij verworven hebben. Het rijke Westen, het Noorden dat zijn welstand niet in de laatste plaats dankt aan de goedkope grondstoffen die we er al eeuwen gaan halen. Waar? In de landen, waar de bonte migrantengroep vandaan komt. Om gerechtigheid te vragen. Klop, klop, aardklootbewoners, schuif eens een beetje op. Niet veel, ik heb niet veel plaats nodig. De politieke amokmakers laten ons geloven dat het Migratieprobleem onze gewesten teistert, maar de cijfers tonen een veel mildere versie.Ons eigen België – wat ben ik blij met dat voornaamwoord dat ik sinds mijn immigratie meer dan veertig jaar geleden bezit – huisde in 2017 immigranten vanuit de hele wereld (ook EU) voor een percentage van 1,11 % van ons eigen volk (eerst). In Nederland en Duitsland hetzelfde percentage. Voor de hele EU is dit 0,47 %. De cijfers bewijzen het tegendeel van waarom de NVA meende heisa te moeten maken over Marrakesh. En, tussen haakjes, waardoor we al zo lang zonder regering zitten, in tijden van klimaatcatastrofe.

Nu de goegemeente weer wat ontdooid is over dit ijzingwekkende drama in Essex, amuseren we ons met het Shakespeariaanse Brexit spektakel en de aanslepende regeringsvorming in België.

De voorgaande paragrafen van deze blog stelde ik enkele weken geleden op.

Vanmorgen is de slotverklaring van de COP 25 in Madrid loco Chili beëindigd met volgens “observators” – de kenners, niet wij met zijn 8-miljarden – vage verklaring van ‘ons best doen”. Tegen de zin van de EU en de NGO’s, die het sneller en ambitieuzer vinden willen moeten. En er is de volgende klimaattop in Glasgow waar concretere maatregelen naar doorgeschoven worden. Hopelijk moet men dan niet verhuizen wegens rellen omdat Schotland uit de UK wil 🙂

Het akkoord van Parijs van 2015 (over de koolstofmarktakkoorden, handel in emissies, zal hopelijk op 1 januari 2021 daadwerkelijk beginnen met de eerste cyclus van vijf jaar, waarin de bijna tweehonderd deelnemende landen zullen uitvoeren wat ze beloofd hebben.

Als ik het goed begrijp. . Maakt het iets uit of ik de trein neem in plaats van de auto?

Het geeft me meer dan 25 Copzorgen.

Toen mijn grootvaders 60 werden

Toen mijn grootvaders 60 werden …..
Ik heb er twee gekend, de oudste heette Willem, anno 1901.
En Maurits (“Mau”) nou die was er een jaartje later. De jongste dus.
Maar, wat is jong?

Op 29 november 1961 werd Willem 60. Hoe en óf deze mijlpaal gevierd werd … geen benul. Ik was toen twee jaar en vier maanden oud.
Hoe oud voelde mijn Opa zich toen? Moeilijk, zo’n gevoel omschrijven.
Ik voel me helemaal geen 80 ….. al heb ik helemaal geen idee hoe dat zou moeten voelen“, zei zijn dochter nog pas gisteren.

Een centennial uit de vorige eeuw had er op zijn zestigste al twee wereldoorlogen opzitten. Dat kan tellen, al deden de Nederlanders de eerste keer nog niet mee. Maar wel een dertigerjaren crisis. En een loopbaan van meer dan vijfenveertig jaar. En Willem had nog vijf volle jaren voor de boeg. Vijftig jaar werken, tel uit je winst.
Getrouwd in 1933 met een vrouw uit een Tsjechische familie die de steenkoolroute via het Ruhrgebied naar Nederlands Limburg had gevolgd. Als dienstmeisje bij de Amsterdams burgerij zich uit de naad gewerkt, wat ze haar hele leven heeft volgehouden. Willem was de zoon van Haagse herbergiers. Hij was heel slim maar niet zo ijverig en had allerlei banen, o.a. chauffeur in het leger en als fin de carrière pompbediende in een benzinestation van Caltex. Met papa’s eerste auto, een groene Kever (FF-84-47), hebben we nog getankt bij Opa. Hij werd er respectvol en volgens de mores van die tijd en die plaats door iedereen aangesproken als “Meneer de Bruin”.

Een foto van hoe een 60-jarige er bijna zestig jaar geleden uitzag. Heb ik.
Maar hoe dat voelt? Het is lastig genoeg om je eigen gevoelens te (h)erkennen. Onder de huid kruipen van je medemens, het is een heikele opdracht in het kwadraat. Kan het unterhaut?

Mau werd geboren in 1902 in Naaldwijk, het Westland, de tuinierstreek ten Zuiden van Den Haag. Zijn ouders waren, geloof ik, slagers. Hij was beroepshalve ook veel met vlees bezig, koeienhandel en veetransport. De branche was vervlochten met het trakteren en verorberen van neutjes. Moeder de vrouw (sinds 1924) vond de jenevertjes maar niets en raadde hem onder lichte dwang een nuchterdere stiel aan. Vond hij bij verre familie, een juwelier. Later zou hij zelf zelfstandig agent in Nederlandse souvenirs en ander Delftsblauw moois worden. Ze verkochten die zaak pas toen ze vooraan in de zeventig waren. Dus vijfenvijftig jaar gewerkt.

Werken was een fluitje van een cent voor die tak van de familie. Het leverde een gulden op en … het was ook de manier op de herinneringen aan de jongste wereldoorlog van zich af te “werken”.
Wat daar gebeurd is, verdient een heel boek, geen vluchtig blogschrijfsel!
Mau en vrouw hebben vier kinderen grootgebracht. Tien kleinkinderen zien opgroeien. En heel veel gevierd, bij elk lustrum van de huwelijksverjaardag en om de vijf jaar bij een ronde verjaardag van hem of haar. Daar werden de fundamenten gelegd van sterke familiale banden.

Dat was de bedoeling. Denk ik, en of dit bewust gekozen of onbewust gebeurde, dat weet ik niet. De broers, zussen, neefjes en nichten die de Duitsers vermoord hadden, waren dan toch voor een miniscuul promille niet voor niets gestorven. Als de kinderen, de volgende generaties broers, zussen, neven en nichten maar “dubbel” zouden genieten en leven.
Dit werd een majeure krachtbron die ons steeds weer samenbrengt, tot op vandaag.
Mau werd 60 op 24 september 1962. Jammer, de grijze massa van die periode kan ik niet meer te “restoren”; ik was niet het wonderkind, waar hij me voor hield 🙂

Als zelfs het kortetermijn-geheugen al subtiele tot substantiële hiaten begint te vertonen, is er “werk aan de winkel”. Vlug op schrift stellen wat me vorige weekend overkwam!

Mijn partner had het innige plan opgevat om de 60ste niet ongevierd voorbij te laten gaan, het zoveelste bewijs ….

En ja, jarig fredje voelde zich dertig die avond van de 27ste juli 2019.
(niet de middag die eraan voorafging, dan was (teveel-voor) Korneel op van de zenuwen en ambtetant en voelde zichnegentig. Weer wat geleerd 🙂


De mensen waren zo lief. En in harmonie. Familie, vrienden, collega’s leken wel oude bekenden, blij om elkaar terug te zien.
Er was eten en drinken naar ieders meug. Er was muziek van bekende en van (nog) onbekende artiesten 🙂

En er waren geschenken in harde valuta, die hun weg zouden kunnen vinden naar de best aanbiedende handelaar in laptops. Want beter dan te tobben in het lab is het om te schrijven in het leven. Om eruit weg te raken, te vergeten, te vluchten, te herinneren, te vinden en te houden (van).
Genen of opvoeding, wie zal het zeggen?

Bedankt iedereen die er was en die er deze keer, spijtig, niet bij kon zijn.

Bedankt alvast iedereen die er ooit bij zal zijn, jullie zijn nu al welkom!

En bedankt iedereen die er ooit bij was.
Willem (1901-1983) en Mau (1902-1994), mijn opa’s en hun vrouwen-oma’s, zij komen nog dagelijks voor en door de geest.



Het Tunnelvisie Songfestival

Gehoord op het VRT nieuws van vanavond 19:00.

Het gaat over het Songfestival. Tenminste zo begint het. Elliot, een typische Belgische kandidaat met weinig uitstraling en kansen (die dan ook nog niet de omkadering heeft gekregen die de Israëlische regisseur wel aan andere landen heeft gegund).

André Vermeulen is zoals altijd van de partij. Hij beantwoordt de vragen van Wim De Vilder over de kansen van de kandidaat.

Maar dan, een plotse wending in dit tot nu toe zo gezapige nieuws item. Onze Wim moet – van wie weet ik niet, maar hij doet het – de vraag stellen wat onzen André daar in Israël wel heeft gemerkt van de beroering die al heerst sinds vorig jaar toen Israël won. Dat het Songfestival nu in Jeruzalem zou moeten worden gehouden. Vanuit het rechtse deel van het scherm legt Wim aan André in het linker gedeelte uit dat het al iets beter is dat Israël niet voor die “controversiële locatie” heeft gekozen.

Even tussendoor, Jeruzalem is niet controversieel, het is een mystieke en belangrijke plaats voor drie godsdiensten en voor mensen die cultureel en historisch besef hebben. Enkel oorlogen en ruziestokers als Trump hebben de actuele-hypevolgers het idee gegeven dat het slecht controversieel zou zijn.

Wel, zei Wim, Tel Aviv als locatie heeft toch ook voor kritiek gezorgd.

Ja, en of den Dré dan iets van die kritiek had gemerkt.

Jawel, antwoordde bompa Dré: er waren enkele tientallen (!) mensen die kort en vreedzaam hadden betoogd om aan de wereld te tonen dat Israël toch een “apartheidsstaat” was waarin de Palestijnen gediscrimineerd werden.
Niet nader genoemde boosdoeners hebben een tegenbetoging gehouden.
En daarmee had André Vermeulen kip-zonder-kop nieuws verspreid en een platform gegeven aan nog geen honderd mensen die het oneens zijn met de politieke koers van Israël en menen dat het geen Songfestival mag herbergen.

André was blijkbaar uitgezongen en gaf de politieke micro even over aan Bert de Vroey, buitenland journalist. Die moest – ik weet weer niet van wie – in enkele minuten het Palestijns-Israëlisch conflict van meer dan 70 jaar nog eens haarscherp uit de doeken gaan doen:

Het zit zo (…) Israël bepaalt hoe de Palestijnen leven. En dan nog, voor alle Palestijnen is het verschillend. Neem die op de Westelijke Jordaanoever. Die mogen doen wat ze willen. Maar het zit er vol met steeds meer Israëlische kolonisten en het Israëlische leger is alom aanwezig.
In Gaza is de situatie anders. Als ze de grens over willen, moeten ze check-points passeren, zoals denk ik ook op de West Bank.
EN dan wordt er een vrouwelijke, jonge popzangeres en militante ten tonele gevoerd die Israël beschuldigt van “violent, vicious military occupation”. De VRT journalist citeert nog iemand anders die van Gaza is een grote open-lucht gevangenis spreekt. En dat Israël dit festival organiseert om aandacht van “misdaden tegen de menselijkheid” af te leiden.
Dan komt Bert aan de derde groep Palestijnen. Het zijn er zo’n 1,5 miljoen, die in Israël wonen en er Israëlische staatsburgerschap genieten. Maar, dixit De Vroey “het voelt niet altijd zo aan dat ze gelijkwaardige burgers zijn”
Dan voelt onze journalist zich geroepen om (ongeacht de relevantie bij het bespreken van een Eurovisie Songfestival) om te verklaren dat op de plaats waar het Songfestival wordt gehouden, vroeger een Palestijns dorp stond (…)
Maar Joodse kolonisten hebben met hun troepen het Palestina van vroeger gewelddadig overgenomen.

Beste Bert, beste Wim, beste André
Ik het het NOS journaal van 20:00 bekeken. Daar werd het Eurovisie Songfestival gecoverd met een interview met de Nederlandse kandidaat en enkele sfeerbeelden. C’est tout, Mesjieu. Geen enkele verwijzing naar politieke misstanden of gerelateerde volksopstanden dienaangaande 🙂
Jullie woordvoerder moest – ik weet nogmaals niet van wie – na jullie verhalen komen uitleggen dat de VRT zich heeft aangesloten bij andere Europese publieke omroepen, die dit niet zien zien als een politiek evenement. Maar als een muzikaal (daarover kan gediscussieerd worden) evenement, dat van in het begin mensen bij elkaar wil brengen.
De Westelijke Jordaanoever heeft een gematigde Palestijnse regering. Ik meen van Fatah en ik denk evenzeer dat die Israël niet bombarderen. Er is geen muur. En er zijn geen represailles want er is niks. Er worden door Joden nederzettingen gebouwd. Ik heb er gezien. Dit zijn geen hele dorpen, dikwijls gewoon enkele huizen. En het zou kunnen dat deze gezet worden op gronden die door anderen ongewenst en onbewerkt zijn. Toegeven, ik vind dit ook niet fijn en het lijkt me ook licht provocatief. Maar de militaire aanwezigheid van Israël daar is niet zo verwonderlijk. Palestijnen en Israël zijn niet de beste vrienden. Fatah had de vernietiging van Israël in het handvest, nu niet meer denk ik. En een oogje in het zeil houden aan de grens met de buren kan geen kwaad.
Gaza stuurt raketten af op Israël. Dit werd niet genoemd in deze (en vele Gaza) berichtgeving. Zoals vroeger toen de EU er nog niet was, moet je tussen landen de douane passeren. Check-points, die uitdrukking heeft een militaire bijklank, maar het is gewoon een controlepost waar soldaten kijken of je geen wapens bij je hebt.

De 1,5 miljoen Palestijnen in Israël. Zijn het Palestijnen of Arabieren? Dit is een groep mensen die heel goed samenleven en samenwerken zolang er niet over godsdienst en politiek gepraat wordt. En dan doen ze ook niet, Palestijnen noch Joden. Het is wel weer Israël die staatsburgerschap – dus evenwaardigheid, géén discriminatie – toebedeelt aan niet-joodse Israëli!
Dit vreedzame samenleven zal menig Westerling, vooral VRT-nieuws kijker verwonderen. Je zou denken dat het daar “pief-paf-poef” is als een Jood een Arabier tegenkomt. Niets is minder waar. Geldt dezelfde behandeling in de Arabische landen voor Joden? Ik weet het niet.

Het was misschien niet de beste beslissing maar de Volkerenbond, voorganger van de Verenigde Naties, heeft het grondgebied dat nu Israël is, met meerderheid van stemmen aan de Joden toegewezen in 1948. Voordien waren er al vele Joden naar Palestina – een gebied dat meerdere overheersers had gekend: Engelse, Turken – gekomen en leefden er vreedzaam en vruchtbaar samen. Inderdaad niet zo fris voor de mensen die er leefden. Stel dat de Hollanders Vlaanderen toegewezen krijgen, waar moeten wij dan naar toe? Maar na 70 jaar en omringd door bevriende landen, zal de werkzame Vlaming wel zijn plan getrokken en en een uitweg gevonden hebben.

Stoer of minder stoer, geniet van het Eurovisie Songfestival en het eenmakingslied vooral (prachtig hè) United in Love and Freedom

Als dat een waar kon zijn. Liefs,

Willy

En weg was Willy. Maar niet helemaal. Herinneringen, opnieuw “in”-komende dingen. B.v. jij had staalharde bovenarmen, zodat een partij zwembad-worstelen bij voorbaat verloren was. Vreemd dat de fysieke aspect eerst “in” komt. Of normaal, ik was zestien of zeventien. En jij dus ook, want geboren in hetzelfde jaar. Maar vanaf dit jaar zijn we van slag af. Ik heb een paar beenwondjes en kon er vanmorgen niet bij zijn. Jij had uitgezaaide prostaatkanker. Dat denk ik tenminste. Van jou heb ik enkel de stiff upper lip versie kunnen horen. Anglofiel!
In 1976 gingen jij en ik en een derde kompaan naar Londen fietsen. Op de eerste tussenstop, een camping in Blankenberge, zijn we toen te weten gekomen dat dit een no go was zonder parental consent. Do-er that you were, was jij degene die de trein naar Sinnekloas nam om terug te keren met drie ouderlijke aanbevelingen om de minderjarige zonen de white cliffs of Dover en de strenge Britse douane te doen trotseren.
Eerst klasgenoten, dan ploeggenoten met thuisbasis de “Fortuun”, studiegenoten – jij bij de traduttori, ik bij de traductores , maar beiden bij de translators. George De Mey had ons de liefde voor Albion bijgebracht op zijn wijze, voorkomende, zacht manier.
De fietstocht naar Londen raakte niet verder dan Canterbury. Iemands benen waren niet goed genoeg. We hielden er wel pennenvriendinnen aan over. Tot de echte Vlaamse liefde kwam. Willy die zich altijd nogal afstandelijk, licht kritisch had uitgelaten over het vrouwelijk geslacht “vond” Annemie (of was het omgekeerd?) Wij trouwden, denk dat jullie erbij waren. Jij ging op in jouw huwelijk, schoonfamilie kinderen. Ik kwam niet naar jouw 40ste-feest. We sort of lost track. Zo’n tien jaar later bleek jouw huis op de woon-werkweg te liggen, en raakten we weer aan de praat. We werden kennissen from way back, en jij kwam professioneel op mijn werk, als douanier.
Toen ik hoorde dat je niet had kunnen wachten op de Brexit, was ik niet helemaal verrast maar wel verrassend verdrietig. We waren helemaal geen kennissen geworden. We zijn vrienden gebleven. En dat blijft zo.