De blik waarmee hij een gezelschapsspel aanwijst hoog achter de toonbank!

Ik denk aan onze kleinzoon. En hoe het voelt als het hem ook maar aan iets zou ontbreken. Gelukkig woont hij hier, waar het nu (nog) goed gaat.

De jongen, ik noem hem voor het gemak Juanito, heeft een reis achter de rug van Midden-Amerika naar Texas. En dan verder met bussen naar New York, met wel honderd duizend mensen. 100.000? Even sta ik perplex van die gastvrijheid van de New Yorkers. Dan komt de burgemeester op de Tv verklaren dat zij de ondergang worden van de stad New York. Honderdduizend, dat zijn veel mensen. New York telt negen miljoen inwoners. Voor elke negentig bewoners komt er dan eentje bij.

Gelukkig is er in New York de ‘kindness store’ (dat is de winkel waarin Juanito een gratis spel aanwees en het kréég – dit greep mij echt aan). Een winkel van sinkel, waar alles te krijg is van kleding tot huishoudartikels, informatie over gezondheidszorg en over inburgering. Lize, de goede winkelfee, komt aan het woord. Zij vindt het onzin dat de burgemeester zulke grote woorden gebruikt: ‘President Biden moest het nu op federaal niveau maar oplossen’. Het betoog is zeker ingegeven door een politiek doel. Dus niet door ‘kindness’.
Is dat niet erg? Dat de mensen die wij verkiezen, die ons vertegenwoordigen, de ‘burgervaders’ een spelletje spelen: ‘Politiekske’.
En niet goedheid en vriendelijkheid als drijfveer hebben?

In Vlaanderen hebben we Ben en Nicole. Een toespeling, met alle respect, op een wél bewonderenswaardig duo.
Nicole De Moor heeft net een uitspraak van het Hoger Gerechtshof gehoord. Haar beslissing om geen asiel meer toe te kennen aan alleenstaande mannen, is teniet gedaan. De rechtsprekende macht heeft zijn wijze oordeel geveld. Maar de staatssecretaris voor Asiel en Migratie, die twee jaar geleden nog een O.V. (Onbekende Vlaming) was, legt dit naast zich neer. ‘Er zal in de praktijk niets veranderen aan haar keuze, want gezinnen met kinderen gaan voor, we willen immers niet dat kinderen op straat rondbanjeren en we hebben geen plaats voor iedereen’. Als zij wat beter zou werken en haar Fedasil op orde zou krijgen, kon er misschien wel gekeken worden naar een opvang voor iedereen die er recht op heeft, jong én oud, ongeacht zijn burgerlijke staat, kroostrijk én kroostloos. Op haar manier is het discriminatie.

Haar evenknie Ben (Weyts) is minister of staatssecretaris gemaakt van verschillende ministeries, zodat hij vooral zeer vaak zijn meningen kan verkondigen. Vandaag vond hij het een slecht idee om buiten het seizoen leegstaande vakantiehuizen voor jongeren te gebruiken voor het onderdak van jongere asielzoekers in nood, zoals nu.
‘Want dat geeft een aanzuigeffect’. Meneer de minnister, migranten worden met orkaan- en tyfoonkracht naar ons geblazen door natuur en klimaatmiserie en de armoede die ermee gepaard gaat. Vlaanderen en andere delen van Europa moeten niet denken dat het al dan niet openstellen van domein ‘Destelheide’ een Ethiopiër of Palestijn zal beïnvloeden in zijn beslissing om een hachelijke trip noordwaarts aan te vatten (die je niet voor je plezier doet)
Hij voegde er nog een verhaspelde uitdrukking aan toe over ‘de kraan helpen laten openstaan’ En zo zetten hij Vlaanderen weer op de voorste bank in de klas.
(Niet dat ik denk dat het in de andere Europese landen zoveel beter is dan in mijn thuisland, dat een paradijs is van medische kunde, sociale zekerheid, relatieve welstand, democratie ondanks alle geleuter over Pipigate)

Op Lampedusa gaat alles ondertussen zijn gewone gang. Men vraagt zich af wanneer dit eiland in de zee zal zinken onder het gewicht van de tienduizenden(of zijn het honderdduizenden?) vluchtelingen. Vandaag op één dag een vloot van 100 bootjes met in totaal 5.000 vluchtelingen!

Mevrouw de staatssecretaris,Meneer de minister, Meneer de burgemeester, luister even.

Bange, blanke man, je houdt ons niet meer tegen!..