Vertalingen VP

Net een uur naar de Vlaamse Radio en TV gekeken. Jens Fransen, Rudy Vranckx, wat een tweedehands journalistiek, wat een verslaggeving van het zevende knoopsgat. Ze weten niks – althans veel minder dan ik – en ze doen zelf geen moeite om nieuws te vergaren van buitenlandse zenders: Israël, Amerika,, BBC, Al Jazeera. Rudy kan zijn vriendjes in Palestina niet bereiken, dus weet hij niets. Al lang is bekend dat Vranckx over de hele wereld de kant van de ‘zwakkeren’ kiest. En het is bon ton om in de linksere milieus de kant van ‘Palestina’ te kiezen, dat hoort zo, dat is politiek correct, ken ik al van in de jaren ’70: de El Salvador-, Nicaragua- en Palestinacomités … Niet gehinderd door enige diepgaande en onbevooroordeelde informatie schaarden we ons bij betogingen en in discussies achter de ‘goeden’. Dat gebeurt nu weer. In het station van Antwerpen CS vorige zondag, zelf gezien, verschenen de sjaals en de vlaggen om in Brussel te gaan betogen (alsof eender welke strijdende partij zich hiervan iets zou aantrekken, maar bon – zoals gezegd – heb het zelf ook nog gedaan) Het zijn grotendeels twintigers en dertigers, gekleed als (ja, ja, de kleren maken de m/v) ‘alternatieve’, welwillende idealisten; of pur sang boelmakers van dikwijls Arabische afkomst. Wat weten die mensen echt over 80 jaar geschiedenis behalve hetgeen met de paplepel of per brainstorming werd ingeprent?

Idealistisch waren wij ook. ZIONISTISCH, was ik ook als 8-12 jarige lid van een zalige jeugdbeweging, geleid door idealistische 16-22 jarigen die van hun ouders het ideaal hadden meegekregen van een eigen staat. En die ouders hadden de tweede wereldoorlog aan den lijve meegemaakt. Kan je het ze kwalijk nemen dat ze een eigen land wilden? Had de Volkerenbond (voorloper van de VN) geen goedkeuring gegeven en is zo de staat Israël opgericht? Of heb ik dat toch verkeerd begrepen (dat kan)?

Natuurlijk was er hier ook een flinke brok brainwashing mee gemoeid. We deden ‘vlaggenspel’ en jaagde op de Egyptische vlag. Maar we speelden en dansten de ‘tajish’ en zongen en aten en dronken, deden nachtwandelingen.

Israël is er dan gekomen en ja, er was dienstplicht voor mannen en vrouwen. Israël wilde de kleine ‘strook’ (waar hebben we dat woord de laatste tijd nog gehoord) verdedigen en maakte zichzelf sterk.
Maar dat is vies, je moet Yasser-Arafatgewijs als terrorist laffe aanslagen plegen, dan krijg je later de Nobelprijs.

De Palestijnen, sorry dat ik het moet zeggen, zijn al sinds 1948 aan het klagen en zielig doen. Geen enkel Arabisch land heeft hen geholpen, want tot op de dag van vandaag zitten Palestijnen – bij mijn weten – niet enkel in Gaza, maar in vele Arabische landen nog in vluchtelingenkampen. Al zou het spijtig zijn als niet een deel, minderheid, meerderheid zich intussen toch al geïntegreerd zou hebben in die buurlanden.

Zoals ook in Israël 3 miljoen Arabieren samenleven met Joden. Het is niet pief-paf-poef wanneer ze mekaar tegenkomen op straat – zoals onze manke berichtgeving vergeet te accentueren – maar men leeft en werkt samen. Zolang je maar niet over godsdienst en cultuur begint te praten en redetwisten.
En er werkten elke dag 170.000 mensen uit Gaza in Israël. Ze moesten checkpoints passeren – wat geen wenselijke toestand is – maar konden wel de kost verdienen.

Alle Israëli afkomstig van die eerste idealistische zionisten huilen nu tranen met tuiten. Zij hebben trouwens wel dit ‘Palestina’, dat de bijbelse tijd buiten beschouwing gelaten, Ottomaans en dan Brits (mandaat) was, en zeer woest en niet dicht bevolkt, door Arabieren, Christen (Druzen) en sinds einde 19de eeuw meer en meer Joden, geïrrigeerd en vruchtbaar gemaakt, zoals dat pleegt te gaan met immigranten (zie Canada, Australië, VS en de Europese inwijkelingen in de eerst helft van de 20ste eeuw) Idealisten en, o ja, de Joden hadden ook een terreurgroep voor de oprichting van de staat Israël in 1948, die zich vooral tegen de Engelsen richtte.

Het lot van de gewone mensen, de bevolking, de sukkelaars in Gaza is mensonterend en verdrietig en erg. Er volgt geen ‘ja, maar’.
Ook de Israëlische doorsnee burger wil dit niet. Men wil VREDE;

Israël is steeds een democratisch land geweest – al is daar de laatste jaren veel te erg aan getornd – en heeft altijd verantwoordelijkheid afgelegd, b.v. voor de dodelijke aanvallen in de kampen van Sabra en Chatilla. En Israël, al zijn er onder mensen die je een wapen geeft, altijd machtswellustelingen en sadisten, probeert burgerdoden te vermijden.

Wat niet kan gezegd worden van Hamas, die – oh ja, maar dat was uit frustratie van die jarenlange opsluiting in Gaza (…) – dan zomaar 1.400 terroristische moorden heeft gepleegd. En tweehonderd negenentwintig gijzelaars heeft genomen.

Daar horen we nu niets meer over. Het is humanitaire steun van hier en van ginder, wat de klok slaat, voor Gaza. En terecht. Israël, trouwens, heeft ook die konvooien (too little too late, maar toch) doorgelaten.

De jongeren in de Rave party en de gelynchten in de kibboetsiem hadden ook graag wat hulp gekregen. En te hunner nagedachtenis: een internationale opinie die zich niet lafhartig verschuilt achter meesmuilende soft resoluties en ondertussen dankbaar gebruik maakt van sterke machten die – manu militari, het is het tweede beste middel, lees er je geschiedenisboek nog eens op na hoe lang en hoe des mensens dit is – Iran en Hamas laten afschudden door VS en Israël, terwijl wij (EUROPA) niets doet behalve meehuilen met de vraag om humanitaire hulp – die moet er komen!! -voor Gaza en vergeten wat een terreurbeweging nog maar 3 weken geleden heeft aangericht.

Luister niet meer naar de hoeren van de pers. Ze springen van Oekraïne op het klimaat (doe ik ook) naar nu weer Gaza en wanneer Maria Carey weer ‘Do they know it’s Christmas time’ loeit, is ook dan weer vergeten.

Godvergeten.