(Dit is een flashback naar 1977)
Ik lag op de tafel onder het bestralingsapparaat. Het begon. Ik beeldde me in dat die stralen mijn dijbeen een verkoelend, heerlijk gevoel gaven. Zo zouden ze me genezen. Dacht ik. En het gebeurde.
Ik liep op straat, onderweg naar het ziekenhuis. Ik zag de tegels van het trottoir en de stenen van de huizen ernaast anders dan voordien. Veel bewuster en intenser.
Ik werd wakker. De gedachte aan kanker viel als een nat laken over me heen. Ik dacht aan iets anders. Iets leuks, moois of warms. Iedere keer opnieuw, de hele dag door.
Jezelf genezen.
Intens leven.
De mooie gedachte kiezen.
Daarvoor hoeven we niet te wachten tot er een ramp gebeurt.
We kunnen het beleven nu, terwijl het leven goed is.
Vertalingen VP 
Plaats een reactie