Vertalingen VP

Het was met het weekje wel

Op het einde ervan kreeg België een nieuwe regering.
Wat de Palestijns-Israëlisch oorlog betreft zijn de ‘Arizona’ standpunten gelukkig minder eenzijdig en meer gebalanceerd dan bij de vorige regering.
Geen unilaterale erkenning van Palestina door België (enkel in EU verband)
Geen woord meer over ICC of over het proces van Zuid-Afrika tegen Israël steunen
Verbod op de Hezbollah, zowel de militaire als de politieke vleugel
Streng optreden tegen haat en onverdraagzaamheid (schoolboeken,Tv en religieuze gebouwen)
Tweestatenoplossing (zoals breedgedragen in hele EU)
Sancties op kolonisten die geweld gebruiken.

En in het begin van de week: 80 jaar Auschwitz bevrijd.
Serene ingetogenheid overwon ongepast geblaat in de marge over: een ‘plaatsen in de huidige geopolitieke context’.

Papa’s opa Polak liet een ontroerend briefje na. Vanuit Westerbork schreef hij in 1943 naar zijn ondergedoken dochter en kleinzoon een lief en teder maar deftig briefje. Uit respect worden zijn woorden niet letterlijk overgenomen. Hij schreef dat hij dag en nacht aan zijn familie dacht, dan alle namen in zichzelf opnoemde en dat het hem dan wel eens ‘te moede werd’ . Dat briefje sloot hij af met ‘tot spoedige verlossing en tot vrede’. Enkele dagen later zou Levi Polak ‘verlost’ worden in de gaskamers van Sobibor. Enkel om zijn Joods-zijn werden hij vermoord. En ook zijn kinderen en kleinkinderen.

Hoe, in godsnaam, moet hun vernietiging gezien worden in een ‘geopolitieke context’ van 80 jaar later?

Dan was er deze week ook nog de brief van 6.600 professoren en studenten die de academische wereld in Israël willen boycotten.
Het conflict in Oost-Congo stond ook vooraan in het nieuws, met een veelvoud aan doden vergeleken bij Gaza. Gaan de universitaire petitietekenaars ook een boycot invoeren van Rwandese universiteiten? Wordt President Kagame voor het ICC gesleept?

Het is bon ton in linkse middens om het op te nemen voor ‘verdrukte en onrecht aangedane’ bevolkingen en groepen. Ik probeer tezamen met Chat GPT te onderzoeken wat er jaar per jaar is gebeurd in het Israëlisch-Palestijnse conflict. Het blijkt een over en weer slaan met gewelddaden, telkens vergolden door de andere kant; en steeds weer meer doden en gewonden.
Men vergeet gemakkelijkheidshalve dat de Palestijnen in het conflict met Israël niet enkel de dupe zijn. Maar ook dader.

In de vroege jaren tachtig van de vorige eeuw was ik vrijwilliger in de Oxfam wereldwinkel in de Kasteelstraat op Antwerpen Zuid. Op een van de ‘vormingsvergaderingen’ hield ik een korte voordracht over Israël aan de hand van het boekje ‘Mythen en Feiten’ van het CIDI (Centrum Informatie en Documentatie Israël), Nederland. Deze jonge en, zoals het dan hoort, idealistische mensen stonden wel open voor mijn betoog, dat zeker eenzijdig was, maar wel een nuttige informatiebron naast de vele anders klinkende geluiden.

Ik was vorig jaar in het CC van Bornem aanwezig bij een avond waar – heel dramatische – Palestijnse vluchtelingen een verslag kwamen brengen over de tientallen gestorven familieleden in Gaza. Ik herkende me hierin, het was in mijn familie één en twee generaties geleden ook gebeurd. Daarna sprak de ‘Midden-Oosten expert’ Brigitte Herremans. Zij reist door Vlaanderen met altijd hetzelfde riedeltje, dat begint bij de Palestijnse intifada’s en de hele voorgeschiedenis onvermeld laat. Het overwegend groene publiek keek naar haar powerpoint en luisterde ademloos naar ‘dit interessante verhaal, dat men nog niet zo gehoord had’. Brigitte mocht verder propageren en daarom werd het vragenkwartiertje ingekort. Mijn prangende vragen vanuit een bonkend hart werden in de kiem gesmoord. De panelleider zei ‘dat ik mijn punt gemaakt had’. En iedereen in het publiek keek verontwaardigd om naar die recalcitrante, roet in het eten gooiende, andere mening verkondigende …wat, ja wat, eigenlijk?

Toen ik na de avond thuis mijn hartkloppingen temperde door een schriftelijk vervolg te breien aan de vragen die niet gepermitteerd waren. En ik in die e-mail melding maakte van mijn Joods afkomst, was de repliek: ‘Had je dan zo voorgesteld, dan hadden we alles beter kunnen kaderen’ (….)
De logica?? Een niet-Jood mag het niet voor Israël opnemen.
En, die rare Joden, daar kunnen we medeleven mee hebben als ze slachtoffer zijn. Maar niet in alle andere gevallen.Als medeburgers, werkers, verdieners, scholieren, kortom als mensen, zijn het maar rare snuiters. En moeten we ze eigenlijk niet.

Begrijpelijk of onbegrijpelijk dan, dat dit volk of het land waar vele afstammelingen in meerderheid wonen, van zich afbijt, terugslaat?

Denk er eens eerlijk over na …