Dit gaat niet over wat je op het nieuws gehoord hebt.
Dit gaat niet over wat ik denk, wat jij denkt, wat Rudy Vranckx zegt, wat wij allemaal vinden, wat Israëli menen, wat Palestijnen geloven.
Dit gaat over leven en doodgaan, over voelen.
Want, denken en vinden en menen … dat helpt niet meer.
Voelt u dat nou ook zo?
Voelen hoe het voelt om gegijzeld te worden als militair onderpand (stóppen jullie, of ík ga eraan?!)
Wat koop je er dan voor dat je land dit ‘te verwachten had’?
Voelen hoe het is om je kind voor de laatste keer uit je huis te dragen. Dood, wel is waar.
Hoe voelt dan de redenering dat ‘die schurken zich maar niet vlakbij jouw huis hadden moeten verstoppen’?!
Hadden we maar een goede regering, kreunen de enen.
Hadden we maar echte leiders, verzuchten de anderen.
En de gewone mensen willen gewoon zíjn. Ademen, eten/drinken, wonen, liefhebben. Geen kanonnenvlees zijn. Geen schietschijf.
Niet de vergelder, niet de vergoldene.
Hopen op het sterker worden van de velen daar die vredelievend zijn.
Hier bij ons, de haat in ons eigen hart (h)erkennen en er iets aan/mee doen.
Naar elkaar luisteren. Voorzichtig praten (is me hopelijk gelukt).
Goede nacht x
Vertalingen VP 
Plaats een reactie