Vertalingen VP

De crèche om vier uur. Je lacht guitig wanneer wij binnenkomen om je te halen. ‘Auto, auto’ zeg je. Vragen over hoe het is geweest, beantwoord je met een gedachteloos ‘goed’; het gepraat tussen Crèchemoeke en grootouders gaat ook figuurlijk over je hoofd heen. Want jij wil naar de ‘rode auto’.

Daar aangekomen, begint de autorijles. We zijn pas begonnen, ik denk dat we aan les 4 zitten. ‘Sturen’. Je geeft aan dat je op dit onderdeel wil worden bijgeschoold. Je hoofd reikt tot aan de claxon in het midden van het stuur. Maar dat mag de pret niet drukken. Na enkele vakkundige rukken aan dit voor jou kolossale ronde wiel, druk je uit eigen initiatief nog op knopjes die, bij ingeschakelde motor, de radio knalhard, de ruitenwissers in overdrive en de snelheidsbegrenzer op 150km zouden hebben gezet.
Gelukkig dat je nog niet bij de voor het starten onmisbare pedaal kunt.

Een overpeinzing voor de volwassen lezers.
Onze kleinzoon is vanaf hij dat kon, gefascineerd door alles dat beweegt: die auto dus, maar ook ‘camions’, ziekenwagens, brandweerwagens, bussen, treinen. Hij ziet ze van ver en benoemt ze. Zonder dat iemand hem op een ‘typisch jongensachtige’ manier die zaken heeft aangereikt. Is er dan toch een aangeboren jongens/meisjes gedrag bij (sommige) kinderen?

Na een kort ritje wordt de rode auto voor zijnhuis geparkeerd, en worden verzorgingstas, buggy, lege brooddoos, infoboekje en de knuffel van de dag gelost.
Binnen wordt de wens ‘Plopdans’ geuit, doorgaans is dit het geval.
‘Doe de ganzenpas, doe de ganzenpas, kom maar op, kom maar op’.
Bij de laatste woorden trekt hij een vervaarlijke grimas als van een Aztekenkrijger die ten strijde trekt.
Mijn vrouw (voor hem en de rest van dit verhaal ‘Nona’) en ik (voor hem en de rest van dit verhaal ‘Pepper’) plopperdeploppen met onze belegen beenderen enthousiast mee op het ritme van de Regendans, het Kabouterlied en andere peuterschlagers.

Drie liedjes (en een bisnummer) later, zet hij zelf de televisie uit. Na het ‘schermen’ gaan we over naar de volgende sport: voetbal.
De plastic bal, niet toevallig van het merk Plop, wordt heen en weer geschopt en gegooid tussen ons drieën. Het raam, het bankstel, de eettafel en de slaapkamerdeuren zijn tot buitenlijnen van het voetbalveld gepromoveerd.

Ook het echte werk schuwt hij niet: spelen!;
In het midden van de woonkamer, tegen het bankstel, staat een gevulde en overlopende plastic bak. Met de miniversies van genoemde voertuigen, een blokfluit, restanten van mama’s Playmobil, bouwblokken, Lego, een Barbie (ja, toch ook), teveel om op te noemen.
Dat is het echte talent van peuters, zich onbezorgd en ongestoord amuseren met al die speelspullen.
Maar wanneer grootouders, pleegzussen, meters er zijn, wordt meespelen gevraagd. En met liefde gedaan.

Ter afsluit wordt er uit de boekenberg een kleine shortlist gekozen.
En met voorlezen – in beide richtingen – wordt de middag voor ons drieën afgesloten.

Cliché: we komen graag en gaan ook weer graag naar huis.
Maar vooral, wat een ZEGEN, een kleinkind te mogen meemaken!