Vertalingen VP

Alle eendjes zwemmen in het water? Waarom alle eendjes? Is dit geen regelrechte aanslag op het inclusiviteit? Kan niet één van de eendjes even uitrusten op een eilandje? Of in het riet? Nee, ze moeten allemaal zwemmen, in het water. Wee je gebeente dat je als enige eend op het gras gaat lopen, dan pas je niet meer in het liedje, hoor je er niet meer bij.
Toegegeven, de eendengemeenschap is er niet een waarin men zich gemakkelijk integreert. Als andere vogel kan men best tussen zo’n populatie gaan staan, maar je loopt het risico om te worden weggezet als vreemde eend in de bijt (1).

Maar, wat leren we onze kinderen zo?

Een: dat je een eend moet zijn om in het water te zwemmen. En wat met al die andere waterdieren, vijverbeesten? Worden zij a priori uitgesloten van het plonzen en dobberen in het zoete nat? Het ruikt naar eendenhegemonie, zelfs imperialisme in vijverland. Het is op zijn minst ondemocratisch, misschien wel discriminerend en racistisch te noemen.

Twee: Over, bijvoorbeeld, de ratten geen couplet! We geven onze kinderen een zeemzoet wereldbeeld mee wanneer we over de dikke snoeken, de blauwe algen, de kikkers en de stekelbaarsjes met geen woord reppen. Niet enkel met donzige schepsels, maar ook met stekelige gladjanussen en toxische medemensen krijgt ons jonge kroost later te kampen!

Trouwens, een doorgedreven studie van de literatuur over het leven van de eenden (2), leert ons dat vele soortgenoten, tot zelfs de Bekende Eenden (de BE’s), zich allesbehalve in het water voortbewegen.

Want … ze zwemmen, die watervogels. In plaats van onze eendjes lekker te laten doen waar ze zin in hebben … Nee, ze moeten zwemmen, ze moeten zwemmen … En zo duwen we onze peuters in een dwangneurose. Je bent een eend dus je moet zwemmen. Naar analogie: je bent een mens dus je moet kruipen, rechtop lopen, stappen, rennen én …. werken. Zo wordt de werkethos er (zogenaamd onbedoeld) ingepompt bij onze jongste homo’s sapiens. Die – zoals we weten- in de eerste duizend dagen van hun leven, het meeste vatbaar zijn voor opvoeding en andere kwalijke invloeden.

Er is hier sprake van eendjes, dat drommelse verkleinwoord. Dit is zo uitermate significant voor onze maatschappij: je moet jong, mooi en sportief zijn! En de bejaarde eenden dan? Die senioren met een vijverbrede ervaring, met de overerfde wijsheid die uit hun snavels komt gekwaakt? Die moffelen we weg in een ZZC (Zwemzorg Centrum) ….

‘Falderalderiere, Falderalderare‘.
Mij irriteert het mateloos dat de componist deze nonsenswoorden heeft gekozen. En zo een uitgelezen kans heeft laten liggen om de woordenschat van de kleine mensen zingenderwijs te vergroten.
‘Oh wat een plezier hè, Samen op de baren’; of
‘Wie heeft hier geen zin in, Doe gewoon je ding hè’
Bovendien leer je de kinderen ‘smalltalk’. Als je geen gesprekstof meer hebt, dan kraam je gewoon maar onzin uit!

Conclusie: na eeuwen van gangbaarheid – naar verluidt dateert de deun al van de negentiende, zelfs einde achttiende eeuw – is nu het moment daar dat ‘Alle Eendjes’ uit de Canon der Peuterliedjes moet worden verbannen. In tijden waarin woke gedrag, politieke correctheid en Gaia hoogtij vieren, pleit ik voor een verbod op het voor- en nazingen van dit onbenullige lied.

Een alternatieve oplossing schuilt misschien in een aangepast versie:

‘Somm’ge eendjes, zwemmen in het water
And’ren komen later, of houden best hun snater
Nog meer dieren genieten van de vijver,
Met dezelfde rechten, evenveel geijver,
Snoek, rat, en de stekelbaars, horen er ook bij,
Joechei!!’

(1) ‘Bijt’, een door mensen gemaakt gat in het water, een wak.
(2) zie: ‘Donald Duck’, uitgeverij ‘Geïllustreerde Pers’ (Nederland, 1952-1990) – jaargangen 1967-1971 volledig verslonden.