a walk in the park

Rolstoelen, mechanische en elektrische, verenigt u! Juist voor de hoofdingang van Pellenberg, een pleintje waar in betere weersomstandigheden de revalidanten hun bezoek ontvangen, staan ze nu met veel animo in de startblokken.

Voor een boswandeling. Een ander soort wandeling kun je niet maken rond dit luxe revalidatiecentrum: zie de wegbeschrijving hieronder.

We worden in groepen verdeeld. Volgens bekwaamheid.

Er zijn een viertal stappers, onder wie:
mijn vriend Sander (*). Hij heeft op twee maanden voor zijn pensioen Covid-19 gekregen en is twee maal in coma gebracht. Bij het ontwaken lukte zelfs het praten niet meer. Hij stapt steeds beter, in de afgelopen drie weken heb ik zijn boomstammen van benen al met sprongen zien vooruitgaan. Enkel zijn linkerarm kan bijna niets meer; zijn werk om de oude kracht terug te krijgen, zou een proces van wel twee jaar kunnen zijn. Hij is een vrolijke man, een onuitputtelijke bron van verhalen en anekdotes, die de hele verdieping afschuimt om iedereen met een kwinkslag een opbeurend moment te bezorgen.
Mijn vriendin Rosemie. Met haar heb ik iets beleefd, dat misschien mijn hele leven het vertellen waard blijft. Laat me vandaag beginnen. De eerste dag hier, al binnen rollend naar mijn kamer op het einde van de gang, zag ik een dame van ongeveer mijn leeftijd met een prothese succesvol haar wandeloefeningen doen.
‘Die mevrouw is al verder dan ik’, zei ik met een mengeling van adrenaline door spanning. ‘Dat wens ik u ook toe. Het is geweldig!’ Wat ik toen voelde, dat houdt me zelfs nu niet helemaal droog. Heel inspirerende en hopelijk visionair.

Terug naar de wandeling van vandaag. Daar staan de vrienden in mechanische rolstoelen. Zij hebben een verlamming over een groot deel van het lichaam, waardoor ze aan de rolstoel gebonden zijn. Gelukkig zijn er hier in de slaapkamer en in de kinezaal takels om hen in bed of aan een oefenapparaat te hijsen. Maar goed, tijdens de wandeling besturen ze hun wagen met een soort console.
Nathalie heeft een gasontploffing in haar caravan overleefd en, na een verblijf in het brandwondencentrum dat wonderen doet, leert ze hier met succes weer wandelen.
François heeft de stomme pech gehad dat een gewoon abces in zijn ruggenmerg terecht kwam waardoor er drie wervels moesten weggenomen worden. Ik zou liggen spartelen in mijn rolstoel – denk ik – maar François zegt altijd goedendag, heeft hele droge humor, en is bovendien piekfijn gekleed. Klagen hoort er hier niet bij, wat een les is dat voor mij :-)!

Paraat staan tenslotte de revalidanten in de mechanische rolstoelen. Cédric, de sportcoach noemt hen ( / ons) met zijn ironische peptalk de ‘elitetroepen’. Omdat we kunnen roeien met de riemen die we hebben, onze armen.

Nuttig in dit verband maar vooral leuk is dat onze ‘therapeuten’ ook van de partij zijn. Kine’s, ergo’s, sportcoaches, zaaldokter, loopbaanbegeleidsters zijn er om ons een duwtje in de rug te geven.

‘Off we go’
Wie Pellenberg kent, weet dat dit een heel heuvelachtig park, bijna bos is.
We duiken kort na het startschot van een heuvel af. Tanja houdt mijn jeugdig vuur en het op hol slaan van mijn rolwagen in bedwang. Cédric wijst ons op de mooie natuur en vertelt hoe ook hij de verloren gegane kennis van bomen zich heeft eigen gemaakt.

Om niet af te dwalen naar het genre reisgids, onthoud ik u, lezer, de overige pracht en praal van Pellenberg, en raad u aan om u er zelf eens van te vergewissen.
Als bezoeker, zeker mogelijk. Welkom.

De vrolijke bende haalt voltallig de finish, niet in het minst gedreven door het zoete vooruitzicht van warme chocomelk en marshmallows. We zijn aangekomen aan de achteringang van het gebouw, bij het fietsparcours. Een verpleegster heeft het bruine brouwsel gemaakt, de psychologe deelt de snoepjes uit. Iedereen, werkelijk iedereen, voelt de saamhorigheid, de heilzame buitenlucht (dit gebouw is in 1958 gezet als sanatorium voor tuberculose patiënten)

Schoolreisjes zijn voor mij al geleden van de jaren zestig, maar wat ik me ervan herinner, het gevoel was vandaag terug. Bedankt therapeuten. En bedankt, liever lezers!

(*) Ten behoeve van de anonimiteit van mijn co-revalidanten wordt hier niet de eigen naam gebruikt.

Gepubliceerd door Boyd van Praagh

Beëdigd vertaler Nederlands-Engels-Spaans. Tolkopdrachten. Creatieve teksten in verschillende genres (humor, ceremonieel, liedjes)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: