(English below) VACATURE ‘Prater over het Israëlisch-Palestijns thema en doener van kleine stappen naar een uitweg uit de Gaza oorlog‘. MAAR: Dan is deze vacature je op het lijf geschreven! Interesse?Schrijf je dan in voor besloten groep op SLACK, een platform waar men chats en teksten en foto’s met elkaar kan delen. En waar we…

Net een uur naar de Vlaamse Radio en TV gekeken. Jens Fransen, Rudy Vranckx, wat een tweedehands journalistiek, wat een verslaggeving van het zevende knoopsgat. Ze weten niks – althans veel minder dan ik – en ze doen zelf geen moeite om nieuws te vergaren van buitenlandse zenders: Israël, Amerika,, BBC, Al Jazeera. Rudy kan…

Dit zijn twee berichten van een vrouw uit Tel Aviv. Wij leerden haar en haar gezin kennen op een familiereünie vorige maand. Het was een vreugdevol samenzijn, ‘in tempore non suspecto’ van de hel die nu is losgebarsten. We hebben dezelfde betovergrootouders. We delen hetzelfde verlangen naar vrede, al is het hare veel heviger en…

Dit gaat niet over wat je op het nieuws gehoord hebt. Dit gaat niet over wat ik denk, wat jij denkt, wat Rudy Vranckx zegt, wat wij allemaal vinden, wat Israëli menen, wat Palestijnen geloven. Dit gaat over leven en doodgaan, over voelen.Want, denken en vinden en menen … dat helpt niet meer. Voelt u…

De blik waarmee hij een gezelschapsspel aanwijst hoog achter de toonbank! Ik denk aan onze kleinzoon. En hoe het voelt als het hem ook maar aan iets zou ontbreken. Gelukkig woont hij hier, waar het nu (nog) goed gaat. De jongen, ik noem hem voor het gemak Juanito, heeft een reis achter de rug van…

Anoniem bewegend in je omgeving. De buurten waar je woonde in de middelste acht decennia van de vorige eeuw. Tussen mensen die ook zwermden en zwoegden om net genoeg te leven. Jaren van her, gewone mensen die elkaar gedoogden en elkaar lieten zijn wie ze waren. Verlangend naar een stuk brood, een warm onderdak en…

Walging en wrok, een gefrustreerd ego, op 14 maanden voor de finish van wat nooit een liefdevolle relatie met de werkende wereld was. Voor ik verder ga: ik ga geen zelfmoord plegen, althans geen acute. Mogelijk gaan tien maal mijn lichaamsgewicht aan opgezopen cafeïne en een opgevreten suikerberg die moeiteloos boven de hoogste Scheveningse duin…

Met die retorische vraag begroetten wij soms mensen die we lang niet hadden gezien. Luchtig en licht overmoedig, maar zo was dat. ‘Ik wel’, is hierop mijn antwoord. Mijn vorige blog leek, achteraf bezien, op mezelf te slaan, maar was een afscheidsgedicht voor een jonge vrouw en haar vriend die zelfmoord pleegden, zo luguber en…

(*) is verdwenenbij het vallen van de maanondergesneeuwd uitgerektdoor pijn je hart gevondenen weer verlorenonder een trein nog welgeen bioscoop met een uitgangmaar het wredein jouw leven kreeg je er niet uittoe, zei de therapeutmoe, antwoordde jouw hart,ik stap het leven uit (*) gedichtje ter nagedachtenis aan een jonge vrouw die uit het leven stapte…

Er was eens een onderwijzer die in zijn vrije tijd mensen coachte als amateur psycholoog. Toen hij zich van het leven benam, was hij daar nog druk mee bezig.Ik denk even met je mee. ‘Wat een akelig begin‘, het leven is al somber genoeg de laatste tijd (daarover later meer – dat beloofd (1)) (1)…